Azerbaycan bu desteği iliklerine kadar hissetti. Sadece Azerbaycan değil işgalci Ermenistan bile bu desteğin acısıyla dünyaya, ‘Türkiye’yi durdurun’ diye çağrıda bulundu.

Bu savaşta iki cephe vardı. Birisi özgürlük cephesi olan Azerbaycan ve Türkiye’den diğeri ise işgal cephesi olan Ermenistan ve destekçilerinden oluşuyordu.

Özgürlük cephesi işgal edilmiş toprakları işgalden arındırmak gibi son derece meşru bir mücadele veriyordu.

İşgal cephesi ise destekçileriyle birlikte işgalin sürmesi için çaba sarf ediyordu.

Meşruiyet kazandı, Azerbaycan Türkiye cephesi 44 günlük işgalden kurtarma operasyonundan zaferle çıktı.

İşgalci Ermenistan ve destekçileri ağır bir yenilgi aldı.

Bu sonucun meşruiyeti savunan her milleti ve her devleti memnun etmesi gerekirdi. Başta da Azerbaycan’ın sınır komşusu olan İran’ı memnun etmesi gerekirdi.

Tam tersi bir tepki ile karşı karşıya kaldık.

Bakü’deki zafer törenlerinde Başkan Erdoğan’ın okuduğu bir maniyi bahane eden İran, Türkiye’ye karşı öfke, nefret ve kin kustu.

Başkan Erdoğan’a en ağır türünden hakaretler yağdırarak siyasetçisiyle medyasıyla bir saldırı başlattı.

İran İslam Cumhuriyeti Dışişleri Bakanı Zarif’in fitilini ateşlediği bu kampanyayı İran devletinin resmen ve fiilen organize ettiği anlaşılıyor.

Medyadaki saldırı bir yana 224 milletvekilinin imzasıyla yayınlanan resmi kınama İran’ın Türkiye’ye karşı koyduğu bir devlet tavrı olduğunu gösteriyor.

Başkan Erdoğan’ın törende Laçin’in özgürlüğe kavuşturulmasını 200 sene önceki olaylara yakılmış bir mahnı/türkü ile yad etmesinin altında İran’ın toprak bütünlüğüne kastetmenin yattığını düşünmek öküzün altında buzağı arama aymazlığıdır diyesim geliyor ama aymazlık değil kasten ve bilerek yapılmış çok pis ve çirkin bir politikadır.

İsminin başında İslam bulunan bu devlet maalesef takip ettiği dış politikada İslam’a zarar vermeyi adeta ilke haline getirmiştir.

İsrail politikası sebebiyle Filistin direnişine verdiği siyasi amaçlı destek dışında Yemen’de, Suriye’de, Lübnan’da ve Irak’ta takip ettiği mezhepçi politikadan zarar gören tek kesim Müslümanlar olmuştur. Müslümanlara karşı Ortodokslarla işbirliği politikası da cabası.

Azerbaycan Ermenistan ihtilafında ise mezhepçiliği de bir kenara bırakıp Azerbaycan zaferini Erdoğan karşıtlığıyla gölgelemeye çalışmıştır maalesef.

İran’ın Ortadoğu’daki mezhepçi politikalarının da aslında bir aldatmaca olduğu böylece ortaya çıkmıştır. İran’ın çoğunluğu kendi mezhebine mensup olan Azerbaycan’ın yanında durması gerekirken tam tersine Ermenistan’a lojistik destek sağladığı iddia edilmiştir ve o iddiaları çürütememiştir.

İran güçlü bir Azerbaycan istememektedir!

Bu yüzden de Türkiye’ye saldırarak, Azerbaycan zaferini karalamayı tercih etmiştir.

İşgale karşı yürütülen savaş İran için de Türkiye için de bir mihenk taşı olmuştur.

İran çoğunluğu Şii olan Azerbaycan’ın yanında durmak yerine karşısına geçerken çoğunluğu Sünni olan Türkiye bütün imkânlarıyla Azerbaycan’ın yanında durmuştur.

Bu duruş Başkan Erdoğan iktidarlarına karşı yürütülen Sünnici İhvancı iddialarını da çürüten önemli bir mihenk taşıdır.

Hülasa, İran da Türkiye de devlet geleneği olan büyük ülkelerdir. Ancak Türkiye meşruiyet zemininde politika yürüterek önce insan mottosunu somutlaştırmış ve takdir edilmiştir; İran ise bırakın insanı kendi din kardeşlerine zarar verecek politikalar takip ederek siyaseten de kaybeden taraf olmuştur.

Zaten Başkan Erdoğan aleyhine yürüttükleri algı operasyonu da Azerbaycan Ermenistan savaşında yenilmişlik duygusuna kapılmışlığın bir tezahürüdür.

İnşallah bu savrulmuşluktan tez zamanda kurtulurlar!

Rus askerinin bölgede olması hele de Laçin’de 5 kmlik bir alan da kontrol sahibi olması. Tabi olumsuz. Lakin burada şunu göz önüne almak gerekirse 2 ay evvel de yukarıdaki kazanımlar da yoktu..Her halükarda Rus ayısı, bu savaşı durduracaktı.. Rus gücünün 5 seneliğine sınırlandırılması ve daha evvelden (tarafların) haber vererek faaliyetlerine son verdirmeleri de eksi..
Türk tarafında bazı hayal perestlerin beklediği gibi Zengezur’da Nahçivan’a koridor verilmedi, verilmesi de mümkün değildi zaten. Bunu Ermeniler elbette istemezler aynı zamanda Ruslar, İran, Çin ve Batı da kabul etmez.. Azeriler olayı 1920’lerde kaybettiler.. Neriman Nerimanov resmen Azerilerin kıçını verdi..

Dağlık Karabağ’ın özerk bölgesinden kaçan 40 Bin Azeri Hocalı’ya geri dönecek. Ermeniler bu sefer kolay kolay soykırım işleyemezler..
Tüm aramalarıma rağmen anlaşma metninde Aliyev söylese de Türk gücü maalesef yok…

Anlaşma iyi.. Eksik ama iyi. Yapılabilecek en güzel anlaşma..
Bunun yanında Ermenistan’ı bir erken genel seçim bekliyor.. Peşinyan gidici. Rusya’ya da büyük öfke var..

Ermeniler gaza gelmeyi seven bir millet.. 5-10 sene sonra ikinci bir Peşinyan daha gelir, geri kalan topraklar da azad olur..

Bu arada Ermeni tarafının anlaşmayı bozma ihtimali de var ki, o zaman Hocavent de ellerinden gider.. Hankendi’ne girmelerine Ruslar müsade etmez.. Lakin Hankendi’nin tepesi Şuşa’da Azeri bayrağı da güzel..

Ermenistan bununla da yetinmemiştir. Ara ara yaptığı ateşkes ihlallerini son bir kaç aydır sıklaştırmış, özellikle Azerbaycan’ın Tovuz bölgesine sık sık topçu saldırıları yapar olmuştur. Bu atışlar da askeri mevzilere değil, meskun mahallere yapılmaktadır ve siviller ölmekte yaralanmakta, evleri başlarına yıkılmaktadır. Amaç bölge halkını bezdirip yerinden yurdundan kaçırmaktır. Bütün bunlar olurken de pek çok PKK militanı, Irak, İran üzerinden Ermenistan’a geçirilmiştir.

Şimdi deseler ki Ermenistan milli mesele güdüyor, Azerilerin el koyduğu Ermeni toprağı var da onu geri almaya çalışıyor bir derece anlarım. Durum tam tersi iken Ermenistan hangi ‘milli meselesinin’ ardından gidiyor? Kendisinin meselesinin değil, Minsk grubu ülkelerinin meselesinin peşinden gidiyor. Azerbaycan’ı kadükleştirip sahip olduğu doğal kaynaklara konmak isteyenlerin peşinden.

Ermenistan, bu işe memur edilmiş bir tetikçi görevi yapmaktadır. Kendisinin kazanacağı pek bir şey yoktur. Belki Azerilerden koparılacak topraklar ona verilecektir. Ama asla kendisi egemen bir devlet olamayacaktır. O toprakların imtiyaz haklarını seve seve olmasa da başka usullerle tetikçiliğini yaptığı merkezlere verecektir. Görevi budur. Ermenistan’ın üstlendiği bu görev, kısa bir süre önce de Yunanistan’ın Türkiye’ye karşı üstlendiği görevle aynıdır. Fransa Yunanistan’a uçak ve savaş gemisi satarak AB’den alacağı 10 milyar avroyu kasasına götürmeyi garantilediğinden beri hem Fransa ve onun aç gözlü yöneticileri hem de Yunanistan’ın halkına ihanet eden yöneticileri rahatlamıştır.

Ama iş Azerbaycan açısından böyle değildir. Azerbaycan, Irak gibi, Suriye gibi, Yemen gibi okkanın altına itilmek istenmektedir. Peki bu durum Türkiye’yi niye ilgilendirmektedir. Tek millet iki devlet sloganının etkisi vardır evet ama işin esası bu değildir. Türkiye güney sınırında ve Doğu Akdeniz’de kendi bekasına yönelik saldırılarla karşı karşıyadır. Şimdi Ermenistan, dostu ve soydaşı bir ülkeye saldırarak Türkiye’nin doğusunda yeni bir cephe açmaktadır. Uğursuz görevlerinden biri de budur. Yani meseleye milliyetçilik penceresinden değil de haklılık haksızlık penceresinden baksak bile Türkiye-Azerbaycan ittifakının haklılığı ortadadır. Bu ikili savaş ateşini yakan olmamıştır. Ama sabrın da bir sınırı var sonunda Azerbaycan patlamış ve saldırgana hak ettiği cevabı vermiştir. Yani Ermenistan açısından Dimyat’a pirinç durumu vardır ve bunun da altından kalkamaz.

Ermenistan’da Türkler vardır mutlaka. Böylesi bir durumda onlara nasıl davranılır göreceğiz. Ama, Türkiye’de yaşayan Ermeniler için tersine davranış içine girmeyenleri bizim için dosttur. TC vatandaşı olanlar zaten yurttaşımızdır; bizdendir, Türkiyelidir. Ermenistan’dan yasal yollardan ya da kaçak olarak gelmiş olup da ülkemizde ekmek parası için çalışmakta olanlar ise Ermeni yöneticilerin günahlarının vebalini taşımıyorlar. Onlara da bir husumetimiz olamaz. Ama Ermenistan yöneticileri bu davranışlarının hesabını tarih önünde vereceklerdir.