Karar Gazetesi, internet sitesinden yaptığı açıklamada, reklam vermek isteyenlerin engellendiği ve ilan-reklam dağıtımını yapan ajansların Karar’a ilan verilmemesi konusunda uyarıldığını duyurmuştu. Bu duyuru medyada Karar’a ait haber ve yazılardan daha fazla dikkat çekmişti. Bir kısım sosyal medya hesabında Karar gazetesinin esas sorununun tiraj kaygısı olduğu dile getirilerek bu değirmenin suyu nereden geliyor diye imada bulunulmuştu.

Karar köşe yazarı Akif Beki bugünkü yazısında gazetesine sataşma olduğunu belirterek “Troliçe” lakaplı sosyal medya kullanıcısına yönelik sert bir yazı kaleme aldı. Şimdi gazete okuyucuları “kraliçe” ve “troliçe”nin kim olduklarını merak ediyor. İşte o yazı;

Kraliçeden Troliçeye Kötü Haber

Karar’ın, üzerindeki baskı ve ambargoyu ifşa eden zorunlu açıklaması kimisini sevinçlere gark etti, veda busesi zannettiler.

Kapanacakmış da önden mazeretini hazırlıyormuş gibi göstermeye bayıldılar. ‘Hadi inşallah’ diye zevkten dört köşe beklemeye koyuldular, heyecanlarını saklayamıyorlar.

Bu sinsilik bile nasıl bir suçluların telaşı içinde olduklarını ele vermiyor mu?

Demezler mi, e hani fikrine güvenen fikir hürriyetinden korkmazdı, ne oldu o özgüvene!…

Gazetesine güvenen, basın özgürlüğünden korkar mı? Sırf, bir gazeteden kurtulma serabı gördüğü için zil takıp oynar mı?

Durduğu yerin sağlamlığına inanan, eleştiriyi yok etmeye, ayrı telden çalan her mecrayı imhaya, tek bir aykırı ses bile bırakmamaya yeltenir mi?

Serbest tartışma, çoğulculuk, fikir çeşitliliği ve demokratik rekabet havarisi geçinen, bütün medyayı avucunun içine alacak bir tekelleşmeye çanak tutar mı? Tek sesliliğe götürecek bu medya kartelinin inşasında paralı amelelik yapar mı, gözü kapalı savunur mu? Tekelden ayrışmayı, başına buyruk takılmayı fitne, fesat, proje diye itibarsızlaştırır mı?

‘Ne menem bir ruh halidir yahu bu’ dememe kalmadı, kraliçeden gizli komut geldi.

Çenemi boşuna yormamamı söylüyor. Fuzuli’den bir beyitle de destekliyor buyruğunu.

Şöyle diyor beyit: “Eylesen tutiye talim-i eda-yı kelimat, sözü insan olur amma özü insan olmaz…”

Deşifre edersek bizim kraliçe, şifreyle demek istiyor ki… Papağana kelimeleri kullanmayı öğretsen, insan evladı gibi konuşmayı ezberletsen de sözü insan olur ama özünde insanlık ne arar, nasibinde yok ki alsın vermek istediğini…

Emir kulu militanlara, fanatik kurşun askerlere ne desen boş yani.

Aklını kimseye el koydurmamanı, iradeni kimseye devraldırmamanı, hiçbir otoriteye körü körüne biat etmemeni, hiçbir rejime sorgusuz sualsiz bağlılık bildirmemeni haykırırken de aslında tekmil tekrarı veriyordur çığırtkan amigolar.

Ne dediklerini biliyor olsalar önce kendi akıllarına mukayyet olmaları, önce kendi iradelerini kaptırmamaları gerekmez miydi?

‘Tut kelin perçeminden de kelde perçem bulabilirsen’ diye uyaran bir iç sese gel de kulak asma şimdi.

***

Kabe imamı El Sudeys kafasındaki kara propagandacıları yalancı çıkarmamak için bile değer be, ‘kraliçenin adamı’ karalamasını sineye çekmeye değer!…

Ne diyor fetvacı bozuntusu: “Kaşıkçı cinayeti suçlamaları, İslam düşmanlarının ve işbirlikçi münafıkların komplosu. Prens Selman, Allah’ın yüzyılda bir gönderdiği kurtarıcı ve ruhani lider olduğu için hedefte. Onu desteklemek, emri altına girmek her Müslümana farzdır…”

Liderine eleştiri ve sorgulamayı, Allah’a karşı gelmekle bir tutuyor haşa.

Boyunduruk altına girmeyen her gazeteye nifak projesi, her görüş ayrılığına Kraliçe’nin komplosu, İngiliz oyunu filan diyen, basmakalıp ağızlardan biri işte. En fenası da Allah’ı bile çıkarlarına alet etmekten çekinmemeleri.

Tezviratçıların bayık uydurmalarıyla söylersek kraliçenin emri baş üstüne, bir yere gitmiyoruz, üzgünüm ama sevinçleri kursaklarında kalacak troliçegillerin.

Karar, dokuz körün bir değneği gazete. Yokluğa da alışık zaten, varlık içinde çıkarılmıyor, para içinde yüzmüyor. Kan kussa da kustuğu altın leğen değil, koymaz yani.

Ayrıca tekellerle mücadelede de yeterince deneyimliyiz, pabuç bırakmayız evvel Allah.

İktidarın da muhalefetin de yanlışına yanlış, doğrusuna doğru demeye, mazluma kimliğini sormamaya devam.

Şeytanlığa basan entrik zekaları, sıradan bir aklın ilk bakışta dikkatini çeken basit detayları dahi ıskalar. Kendi kendilerini sabote etmek, bu yüzden kaçınılmaz dramıdır despotların. Toparlama çırpınışları, daima ayaklarına dolanır.

Güçlerinin büyüsüne kapıldıklarından akılları körelir; ne oldum delisi, budala birer şarlatana dönüşürler” dedi.

Akif Beki’nin Karar gazetesindeki yazısı:

Fırsatım olsa, Prens Selman’ı karşıma alır, Kaşıkçı’nın iki oğluyla verdiği dayanışma fotoğrafına bir daha bakmasını söylerdim. O karede, kıçtaki yama gibi sırıtan eblehliği bulmasını isterdim. Hesapta, azmettiricilik suçlamalarını çürüteceksiniz. Kurbanın çocuklarını ayağınıza getirtecek ve dünyaya karşı zoraki poz verdireceksiniz.

Ama bu sakil tiyatroyu bile adam akıllı oynamayı beceremeyeceksiniz.

Kurguladığınız taziye sahnesine, arkanıza üniformalı bir korumayla çıkmanın ne anlama geldiğini dahi düşünemeyeceksiniz.

Eliyle belindeki silahın kabzasını kavramış, tetikte bekleyen bir korumanın o mizansende ne aradığını sormayacaksınız.

Maktulün çocuklarından aslında nasıl korktuğunuzu ele vereceksiniz.

Babalarını öldürmüşsünüz gibi size kinlendiklerini, saldırmaları ihtimaline karşı aldığınız bu tedbiri göstererek açık edeceksiniz.

Böyledir işte despotlar; hem pervasız hem de korkak ve gülünçtürler.

Kendi saraylarında, güya babacan bir kucaklaşma şovu planlarken bile dünyanın gözüne tam tersi bir manzara soktuklarını fark edemezler.

Şeytanlığa basan entrik zekaları, sıradan bir aklın ilk bakışta dikkatini çeken basit detayları dahi ıskalar.

Kendi kendilerini sabote etmek, bu yüzden kaçınılmaz dramıdır despotların. Toparlama çırpınışları, daima ayaklarına dolanır.

Güçlerinin büyüsüne kapıldıklarından akılları körelir; ne oldum delisi, budala birer şarlatana dönüşürler.

***

İşte bu despot eblehliğini anlatırdım Veliaht Prens’e.

‘Bak, Trump gibi popülist bir zorba bile neler söylüyor senin bu canilikten yırtma sersemliklerin için’ derdim.

Tarihin gördüğü en aptal örtbas yalanları, iğrenç bir fiyasko diye teneke çalıyor arkandan.

Kollarına sığındığın Trump bile taşıyamadı bu kadar rezillenmeyi, diline düştün, yine de mi uyanamadın?

Rezalet batağında maskaralanmaya, tüy üstüne tüy dikmeye devam ediyorsun, yetmez mi?

Kaşıkçı sağ ve aleyhinde konuşuyorken…Suudilerin insan hakları reformu yapan modern, aydınlık yüzü olarak alkışlanıyordun Batı’da. Gittiğin yerlerde itibar ve saygınlık görüyordun.

Oysa şimdi, bu siyasi cinayetin hukuken sana uzanmasını engellesen de göz kırptığın o medeni dünyanın vicdanında asla aklanamayacaksın.

Açılım vaatleriyle umut verdiğin, gözdesi olmak istediğin Batı, iyi gözle bakmayacak bir daha sana.

Senle iş tutsa bile, karanlık bir yüze baktığını, kirli ve kanlı bir eli tuttuğunu aklından çıkarmayacak kimse.

Sittin sene aleyhinde konuşsa, başarabilir miydi bunu Kaşıkçı? Onu canice susturmak uğruna kendi kendine bak neler yaptın.

Bir servet döktüğün Çöldeki Davos reklamını da rezil ettin.

İstediğin kadar 50 milyar dolarlık anlaşma haberleri çıkar, başarılı geçiyor de, selfie çektirme kuyruklarının önünde neşeli tafralar sat, işi berbat ettiğini sen de biliyorsun.

Bugün bitecek üç günlük yatırım konferansını boykot edenlerin yanında, Riyad’a gelenler devede kulak bile değil.

Şov yapacaktın, doğru düzgün boy bile gösteremedin, iki görünüp ortadan kayboldun.

Bir de bu vitrin şovu için, ilk güç gösterin sırasında milyarder akrabalarını tutuklayıp yatırdığın hapishane otel Ritz Carlton’u seçmişsin.

Bir de açılışına, Kaşıkçı’nın oğullarıyla o dahiyane fotoğrafı vererek gelmişsin.

Etrafında seni silkeleyerek kendine getirecek hiç mi aklı başında kimse bırakmadın. Bu kadar trajik gülünçlük, en ahmak despotlara bile fazla…

Ama kime söylüyorsun ki!