Çevik Bir’in son hali de bunları hatırlattı bana, evet, hepimiz yaşlanacak ve böyle olacağız, bu ona özgü bir durum değil, ama insanın ”bir zamanların muktedir generali nasıl da aciz düşmüş böyle” diye düşünesi geliyor, her insan için mukadder kılınan bu durum [muktedir geçmişleri nedeniyle] böylesi insanlarda daha etkileyici oluyor.

O halde 3 günlük dünya, 2 nefeslik ömür için bunca hırsa, bunca kavgaya değer mi? Nedir bu hırsın anlamı? 

Ekonomik, sosyal, siyasi ve bireysel olarak çok güçlü iken zamanla bu güçlerini kaybeden [acziyete düşen] onlarca insan tanıyorum. Bir zamanlar insanların yanına yaklaşmaktan korktuğu bu muktedirler, şimdi ya hiçbir şey bilmeyen bir çocuk gibiler ya da konuşmaya bile halleri-mecalleri olmayan birer acuze [bunak, demanslı, felçli  Alzheimer’li vs…]. Değil etrafa nizamat vermeleri, had bildirmeleri, ekonomik imkanlarını kullanabilmeleri vs … yemeyi içmeyi bile tek başına becerebilecek durumda değiller, hiçbiri biriktirdiklerini yiyemiyor, kazanırken uğruna bir çok şeyi feda ettiği mallarını yiyemiyor, hükmedemiyor, vs… hatta kimisi yürüyemiyor[yatalak], kimisi zar sor yürüyor, kimisi konuşamıyor vs…

Hakikaten ibretlik sahneler bunlar, hakikaten… ‘’Sizi Allah yarattı, sonra sizi vefat ettirecek. Bazılarınızı da bildiklerini unuttuğu bunaklık/düşkünlük çağına kadar yaşatacak. Allah alimdir, kadirdir.’’ [Nahl, 16/70]